WW en hoe nu verder!?

Met m'n studie Journalistiek als bagage heb ik in de WW de perfecte aanleiding gevonden om mijn belevenissen aan het sollicitatiefront op te tekenen! Dit met een immer kritische blik en voldoende relativeringsvermogen.

En hopelijk de Adri@nus-factor!

Blijf ik mij bewegen in de commerciële wereld van sales en marketing of wordt het tijd voor een stijlbreuk.

Wat je verder moet weten is: dat ik 47 jaar ben, getrouwd, woonachtig in Den Haag en vader van een zoon van dertien!

Noem deze blog zelftherapie of een pleister op een open wond. In het meest positieve geval onstaat er een open en eerlijke polemiek over het wel en wee van werkloos Nederland. 

PS: het solliciteren is mede mogelijk gemaakt door het UWV & logistiek door de voitures van JW, MM, AtA, FB & L.vd.V.

Veel leesplezier,

Adrianus @t Work  


'Silver Moon'

"I am writing you now from the Valley of the Silver Moon", zet de toon voor de terugvlucht. Gelukkig kent alleen Adrianus Jonathan Wilson, althans die illusie houdt hij zichzelf voor, hier hoog boven de wolken.

Dit terwijl Pink Floyd adepten hier een ongeremde harde plasser van zouden krijgen! Maar goed dit zij zo. Met de training in Madrid achter de rug kan hij met veel plezier en genoegdoening terugkijken op deze vierdaagse.

Naast Estadio Santiago Bernabeu werden tal van locale Spaanse tapas gelegenheden bezocht, was er de interactie van de goede soort met zijn Italiaanse, Bulgaarse, Nederlandse en Spaanse collega's en vloeide de Rioja als bijna vanzelfsprekend!

Als fly half in een rugbyscrum was Adrianus er in gevlogen alsof hij zich lijfelijk bevond in Jules Deelders verhaal 'One Night in Tunisia'. Ook hier werd de hoofdpersoon volledig geconsumeerd door de omstandigheden, zonder zich ook maar enigszins lijdend voorwerp te voelen. In het lyrische proza van Deelder trachtte de hoofdpersoon, die zijn saaie leven en dito baan elk jaar wilde ontvluchten, door wederom terug te gaan naar zijn illusoire Noord Afrikaanse pleisterplaats. Pogend illusie tot realiteit te maken en hier daadwerkelijk vrienden te hebben gemaakt. En hierbij sloot hij zelfs een permanente vestiging in Tunesië niet uit. Waren zijn nieuwe collega's de niet gewenste parallel binnen deze gedachtestorm? Voorlopig bracht de grote zilveren vogel hem naar huis en voor de rest zou de voortschrijdende tijd zoals altijd met antwoorden komen, gewenste of ongewenste.

Adrianus @t Work!

'Madrid'

 

Onderweg naar Madrid verblijden Jonathan Wilson en Boards of Canada Adrianus zijn oren. Van overkomen naar besturen dat is wat hij wil. Het zonnetje buiten, op weet ik veel hoeveel voet, is hem goed gezind. Allerlei gedachten probeert Adrianus te kanaliseren. Volgens de gezagvoerder -raar woord eigenlijk - hebben we wind mee en daardoor zal hij zelfs eerder in Madrid aankomen. Deze letterlijke wind mee sluit goed aan bij Adrianus zijn behoeften. De wind die de twijfel verjaagt. Daar zou een training met zijn Nederlandse collega's best eens aan bij kunnen dragen. Een balletje meetrapen in Santiago Barnabeu zat er niet in. Voetballend zou hij een eind komen, maar coiffure-technisch viel Ronaldo niet te matchen. Niettegenstaande het feit dat Adrianus een paar heuse 'Riesen Schwalbe' uit zijn mouw zou weten te schudden. Kansloos? Beslist. Hij zou zich volledig moeten richten op het vergaren van kennis -wederom- en zorgen voor de nodige sociale chemie. As I look from this mountain, fluistert Wilson in zijn oortjes, terwijl uit het raam kijkend onder Adrianus zijn geliefde Frankrijk af en toe een glimp van haar pracht laat zien! Vanuit de lucht lijken de plukken wolken wel op grote scheppen Hüttenkäse die ogenschijnlijk achteloos een plekje hadden gekregen. Onderweg naar een training die voor een groot gedeelte over 'Finance' zal gaan zouden zijn vader en moeder een glimlach maar met moeite hebben kunnen onderdrukken! Is er enige ratio voor Adrianus in current ratio? De komende dagen zullen dit gaan uitwijzen!

 

Adrianus @t Work!

‘Van zonder naar met’


Opruimend slijt Adrianus zijn laatste arbeidsloze dagen. Na zijn kantoortje moet ook de schuur er aan geloven. Opruimen en vooruit kijken is hierbij zijn motto en het brengt hem terug naar een tijd, dat Mobil nog eigen tankstations had en Vroom & Dreesmann een goed renderende winkelketen, waar zijn moeder naast telefoniste als in-house omroepster zonder beeld fungeerde. Dag- en weekaanbiedingen werden door haar bijzonder en tot leven gewekt. Ordenend vindt ook Johnny Cash de naald van zijn platenspeler en is de herinnering, dat hij als zesjarig jongetje gebiologeerd naar een cassette waar I Walk the Line op stond zat te luisteren, niet ver weg.

Nu breekt er voor Adrianus en de zijnen gelukkig weer een periode aan waarin hij ongehinderd vooruit kan kijken. Deze ‘periode-met’ wisselt stuivertje met die van ‘zonder’. Zonder perspectief, auto, franje, zekerheid en mayonaise. Het is niet de bedoeling de pathetische gaspedaal volledig in te trappen. Maar tijdens het stofhappen in de schuur kwam  Adrianus het attachékoffertje van zijn van vader tegen. Zo’n model waar de initialen AV in de sluitingen waren verwerkt. Na het koffertje van een  dikke laag stof te hebben ontdaan, was het openen spannend omdat hij veel van de inhoud al in geen jaren meer had gezien. Naast allerlei papieren, waaronder de eigenhandig geschreven afscheidswoorden van zijn vader, vond hij een medaillonhorloge dat zijn moeder waarschijnlijk ooit aan een ketting droeg. Adrianus besloot het klokje op te winden en hield het kleinood tegen zijn oor. Jawel het deed ’t nog en tikte onverschrokken alsof de tijd niet stil had gestaan. Le Temps Retrouvé....

De woorden van Thé Lau schieten door Adrianus zijn brein: “en de klok zegt tik, tik 
tikt al mijn uren weg 
voor wie wacht komt alles steeds te laat”. Voor wachten heeft Adrianus géén tijd meer, hij moet en wil vooral verder en weer een onderdeel zijn van zijn eigen vooruitgang.

Er is vooruitgang

dankzij de vooruitgang 

is er vooruitgang .......    (Luc de Vos† 29-11-14)

 

 

'Vermiste sleutel'

 

Adrianus is figuurlijk zoekende, maar soms ook letterlijk, zoals vanochtend het geval was. Wat hij precies zocht dat weet hij niet meer, maar het was iets. Was het nu het opruimen of juist het zoeken van een plaat? Beiden. We spreken hier over vinyl welteverstaan.

Toen hij jaren geleden voor het laatst de voordeur van zijn CD-winkel ‘Sientje’ achter zich dicht deed, besloot hij de sleutel aan een kettinkje te bewaren. En nu juist dit kleinood vond hij vanochtend. Nu is Adrianus niet van de tegeltjeswijsheden en dito symboliek maar deze vondst was toch wel treffend. Was de hervonden sleutel de symbolische sleutel naar de toekomst? Ook de plaat die hij zocht vond hij ‘Kraftwerk’. Evenals zijn nieuwe  werkgever hadden deze Duitse geluidspioniers ooit een ‘Vorsprung durch Technik’ En laat dit laatste nu juist het onderscheidende vermogen zijn van Adrianus z’n nieuwe werkgever.

Wat hieraan voorafging, naast het wachten op een échte winter, was een assessment en een heus webcam interview met een Duits salesopperhoofd. In de dagen na het goede nieuws denderde Kraftwerk’ magnum opus Fahren, Fahren Fahren auf der Autobahn door Adrianus z’n bol.

Die Fahrbahn ist ein graues Band, weiße Streifen, grüner Rand’, kortom retro-futurisme is hot en hopelijk is Adrianus z’ n nieuwe werkkring net zo toekomstbestendig.

Daarbij aangetekend dat er géén altijd is in dit leven!

Adrianus at Work!

‘Twee weken zelf doen’


Jawel ook Adrianus had besloten het nog zo maagdelijk jaar te beginnen met verandering. Dat verandering wat anders is dan de goede voornemens van het gepeupel behoeft hier verder geen betoog.

Alles wat Adrianus deed, dat deed hij, en hierdoor kwam de prenatale goede bedoeling niet in zijn brein tekstboekje voor. Kom ter zake kerel hoor ik jullie denken.

Er was een zich ontluikende correspondentie ontstaan met De Man uit Den Haag die met flarden tekst Adrianus z’n bij tijd en wijle warrige state of mind probeerde te ontrafelen danwel bij te staan. Natuurlijk waren er hiernaast nog andere triviale zaken waaronder een gebrekkig batig saldo. Maar zijn mentale welzijn werd het meest geteisterd door een stuk in De Volkskrant met de kop: We moeten het zelf doen!

En of Adrianus op de goede weg was dacht hij toen hij het stuk had gelezen. Einde jaar had hij het colporteren met stofzuigerzakken langs de deur als optie uitgesloten, en had vastbesloten als hij was iets te gaan doen als vrijwilliger. Onder het motto: voor niets was alles mogelijk en Pro Deo kon dit niet anders dan vruchten gaan afwerpen. Wat had hem hiertoe gebracht? Volgens de Amerikaanse columniste was zijn situatie ontstaan door drie factoren: Pech, slechte omstandigheden en slechte beslissingen van jezelf. Het tij onbevooroordeeld keren wetende dat It ain't over until the fat lady sings. Belangrijker was misschien wel dat Adrianus de hoeveelheid tijd die hij besteedt om afwijzingen te riskeren compleet beu was. Om dit week na week gemotiveerd vol te houden was iets meer nodig dan een handje vol Alka-Seltser en de betere gemoeds-Viagra.

Ondanks het feit dat Adrianus de stap echt ging wagen bleef hij een onverminderde focus houden op de arbeidsmarkt, had hij een huisrecruiter die hem goed gezind was en keek verder menigeen met Adrianus mee naar vacaturedruppels die mogelijk uit de overvolle emmer konden vallen.

Adrianus voelt zich na zo’n twee weken belangeloosheid goed maar enigszins ontheemd. Zo’n gevoel dat je ook soms kan overvallen tijdens de tweede week van je vakantie. Was dit ‘t ? Of het gevoel wel weer terug naar huis te willen.

Was het het ontbreken aan geldelijke waardering of misschien het gevoel misbruikt te worden zoals dit bij stagiaires zo vaak gebeurd? Kortom vragen en gevoelens te over die ongeduldig heen en weer huppelen in afwachting van een antwoord. Adrianus heeft alles overziend het gevoel en de hoop dat hij naast de gebruikelijke lijntjes die hij uitzet via vrijwilligerswerk een exoot aan de haak te slaan die door aas gevoed tot wasdom kan komen.

Adrianus at Work!

 

Je suis Charlie

 

De aanslag op Charlie Hebdo in Parijs een aantal dagen geleden bleek de aftrap van een heuse terreur driedaagse. Adrianus creëerde zijn eigen biotoop waarbinnen hij alles minutieus volgde door te schakelen tussen France2 en TV5 Monde. Je suis Adrianus werd Je suis Charlie iets dat hem een kortstondige identiteitscrisis opleverde, hetgeen versterkt werd toen hij de sympathieke burgemeester Aboutaleb van Rotterdam in het Frans hoorde declameren: “ce soir je suis Parisienne, et je m’appele Charlie”. Één worden met mannen van de pen en het woord dat is wat we wilden. Begrijpelijk maar verwarrend bleef het allemaal wel: Nous sommes tous Charlie en met een druk op de knop konden al T-shirts en sweaters met opdruk worden besteld.

Toen de belegering van de drukkerij onverwacht een tweede front kreeg door de gijzelingsactie in een Joodse kruidenierswinkel in Porte de Vincennes ging ook de NPO over op een continue live verslag van de gebeurtenissen. Dat improviseren ingewikkelder is dan het voorlezen van voorgekauwde brokken van de autocue werd door Dionne Stax maar weer eens bewezen. Moeiteloos vulde de Franse televisie de tijd bij het ontbreken van écht nieuws met discussie en achtergrond waar men bij de NPO niet veel verder kwam dan het oeverloos samenvatten van de situatie. Stax werd hierbij ter zijde gestaan door de terrorisme-expert van dienst die, door het gebrek aan nieuwsfeiten, vaak niet veel verder kwam dan het herhalen van de zo zorgvuldig door Stax geformuleerde samenvatting. Waar het op enig moment voor iedere kijker duidelijk bleek dat de antiterreureenheden zich in beeld leken klaar te maken voor een aanval bleef Stax met haar kundige secondant de aanwezigheid van deze eenheden ontkennen omdat deze zouden worden ingezet bij de belegering van de drukkerij. Dit terwijl toch overduidelijk tientallen zwaar bewapende mannen met de letters RAID op hun rug een aantal minuten daarvoor uit verschillende auto’s waren gestapt. Adrianus en Charlie waren er samen al googlend achter gekomen dat dit toch echt de elitetroepen waren, luisterend naar de naam Recherche Assistance Intervention Dissuasion.

Uit de wel beschikbare informatie omtrent de daders viel op te tekenen dat zij danwel één van beide heren geregeld naar Franse Hiphop luisterde, oog hadden voor vrouwelijk schoon en klaarblijkelijk de pretsigaret niet links lieten liggen. Waar ging het fout? Ook Adrianus luisterde graag naar de jonge rapper Jul uit Marseille, of naar de jonge Congolese rapper Youssoupha die ooit naar zijn tante in Parijs verhuisde. Waar de één andere paden bewandelt  om te komen waar hij wil komen vielen de twee Frans-Algerijnse broer Kouachi ten prooi aan de invloedsfeer van een zelfverklaarde emir in de gevangenis waar de extreme denkbeelden en het jihadistische gedachtegoed en ideeën verder wortel konden schieten. Adrianus en alle Charlies zulen moeten blijven knokken voor de vrijheid van meningsuiting en onze Westerse waarden. Dit maakt de woorden die de Franse schrijver-dichter Victor Hugo ooit schreef nog steeds bijzonder actueel: “La Liberté commence où l'ignorance finit” 

Adrianus @t Work! 

 

'Adrianus & Drie Koningen'

 

Als een ware Lagotto pup besnuffelt Adrianus het dartele nieuwe jaar. Onwennig, wachtend en apporterend speurt Adrianus naar de truffels onder de vacatures. Zijn instructeur heeft er een aantal verstopt waar hij, in de laatste dagen van het jaar, nog een briefje aan heeft gewaagd. Zou het gezaaide nu ook daadwerkelijk iets gaan opleveren. Zo’n heuse diamant uit de keuken -de Tuber Magnatum- zou voor Adrianus de zaken weer in het juiste arbeidsperspectief zetten. Naast andere fantasieën is die van het vinden van een nieuwe baan op dit moment favoriet. Eentje die niet mag vervagen en die de Tipparadepotentie ver is ontstegen.

Gaat Adrianus zo’n kostbare arbeidsknol vinden zodat hij vervolgens, naar goed gebruik, zijn tanden kan zetten in het vlezige interieur?

“Een absolute voltreffer”, scandeert de instructeur die zich enigszins verscholen, leunend tegen een boom, had opgesteld. Een aai over zijn bol en stukje van zijn favoriete koek viel hem als beloning ten deel.

Maar goed eerst nog de drie Wijzen uit het Oosten onderscheppen en stilstaan bij het feit dat zijn vader dit jaar al weer 25 jaar dood is. Hierna is er weer tijd en plaats voor de toekomst en moet er vanzelfsprekend ook nog een boom worden afgetuigd!

Adrianus @t Work! 

 

‘Adrianus in de Tardis’


De Nachtmis verliep geolied en liep daarmee volledig in de pas met wat heden ten dage zo gebruikelijk is. Het tempo lag hoog, de boodschap ten spijt. Natuurlijk had Adrianus zijn schrijvende comeback – en daarmee dit stukje–  anders willen beginnen maar goed........... hoe vat je drie maanden werkloosheid samen zonder in herhaling te vallen en een ieder niet oeverloos te vervelen. Wat Adrianus triggerde was het concert van Leonard Cohen op 1e kerstdag op Canvas. Met zijn ootmoedigheid en devotie was Cohen het klankbord dat Adrianus nodig had om zijn derde kerstdaggevoel verder vorm te geven en af en toe in de achteruitkijkspiegel te kijken zoals Doctor Who dit deed tijdens ‘Last Christmas’ op de BBC.

Om kort te gaan probeerde mijn favoriete dokter droom, realiteit, of het dromen in een droom te ontwarren, om zo te bepalen welke ‘echte’ tijdzone de Tardis hem nu had gebracht. Zo’n ritje in een Doctor Who-achtige tijdmachine dat lijkt Adrianus wel wat. Even terug naar 1984 toen veel dingen pril en goed waren. Zou hij de feiten anders besturen richting de toekomst en soepeltjes om dingen heen laveren waarvan hij wist, met de kennis van nu, dat deze een onmiskenbare invloed hebben gehad op het verdere verloop van Adrianus z’n leven? Of moet Adrianus de tijd de tijd laten en af en toe zelfs een beetje dromen van een 3e kerstdag. Al is het een droom in een droom dan zou het best eens zo kunnen zijn dat zo’n fictieve verlenging van de kerstdagen tot nieuwe inzichten zou kunnen leiden. De tijd zal het leren.....but first we take Manhattan then we take Berlin.

 

Adrianus @t Work!

‘Spitsuur-man’

 

Onder begeleiding van de tonen van het Wilhelmus probeert Adrianus ordening aan te brengen in zijn gedachten om zo te trachten iets leesbaars te maken van de klinkers en medeklinkers, die moeten proberen zijn twijfel over de te kiezen richting, weer te geven. Nu eens geen WW-gesnotter van ondergetekende maar neemt hij kennis van de feiten over hoedjes en de onterechte verbazing over de uitgelekte cijfers op deze Prinsjesdag. Verder wordt in het commentaar de stelling opgeworpen dat de rol van Maxima ook niet eenvoudig is op een dag als deze. Tja, het valt ook allemaal niet mee.

Adrianus vindt het lastig om richtingloos voort te peddelen en soms simpelweg niets te doen. Dat dit laatste soms taboe is bleek gisterenavond op de Belgische televisie waar de schrijfster, van het totaal overbodige boek dat werd geponeerd als het handboek voor de spitsuur vrouw, bevestigde dat vrouwen het moeilijk vinden niets te doen en dat hier ook wel enigszins een taboe op ligt. Hoezo niets doen zie je in gedachten mensen desgevraagd denken! Is Adrianus dan toch een spitsuur man?

Het niets doen wisselt hij af met het spelen van een potje pessimisme waar twijfel, het gevoel van mislukking en het (nog)ontbreken van de juiste troefkaart de toon zetten. En verder maakt Adrianus verse Houmous, wast hij af en kaft hij een vergeten schoolboek. In deze laatste basisvaardigheid is hij ooit door zijn zus ingewijd.

Dat Doen! het devies is wordt door Typhoon het best bezongen: "Wat je overdag niet verzilvert houdt ‘s nachts geen stand.....Altijd die Ochtend weer, Altijd die Ochtend weer...”

Adrianus @t Work

 

'Nazomerse herkansing'

Na een turbulente zomer vol terreurdreiging neemt het aantal Syriëgangers toe en de werkloosheid af. Wars van taboeïsering stelt Adrianus zich de vraag of hier tussen het een en het ander een causaal verband zou kunnen zijn? Helaas dwingt sinds een week zijn eigen realiteit hem dit thema te laten rusten. Het jaarcontract dat hij koesterde en waar hij hard voor had gevochten wordt niet verlengd en dientengevolge mag Adrianus per 1 oktober uitzien naar een nieuwe uitdaging.

Misschien heeft dit wel zo moeten zijn en moet hij zich opmaken voor opnieuw een ultiem tweegevecht met de arbeidsmarkt. Ook dit keer zijn de pijlen gedoopt in het meest vileine gif denkbaar zich daarmee gewapend wanend tegen crapuul en andere onzin die hij op zijn eerdere strooptochten op zoek naar een baan tegenkwam. In eerste aanleg ligt de focus op het zoeken naar banen waar hij schrijvend zijn ei in kwijt kan. Inmiddels zijn de eerste schreden op dit pad al gezet al moet hij zeggen dat hij (nog) niet barst van de zelfverzekerdheid en het nog een beetje voelt als Dokter Bibber in de zweefmolen. Maar ook deze rit gaat hij er wederom van uit dat het allemaal weer goed gaat komen! Je krijgt voor een tijdelijke periode van werkloosheid ook altijd iets terug moet je maar denken. Denk bijvoorbeeld maar eens aan het opmaken van de geestelijke en fysieke balans en natuurlijk niet te vergeten de vaak liederlijke communicatie en interactie met de uitkeringsinstantie UWV. 

Wordt vervolgd!  

Adrianus @t Work!

 

'Halloween Parade'

 

Je hebt boeken, schilderijen en ook artiesten die een leven lang elke fase van je leven bij je zijn en je begeleiden tijdens zoektochten naar  lichtzinnigheid, het experiment tot het verwerken van verlies en de confrontatie met de dood. Voor Adrianus was Lou Reed een soort poëtische apostel die het waagde om vaak ongevraagd en confronterend met advies en observaties te komen die er toe deden zoals een rake penseelstreek het linnen kan treffen.

De 35 cd’s van Lou Reed en The Velvet Underground staan voor Adrianus op tafel en aan zijn vingers ruikt hij de geur van vinyl van het bladeren door zijn platenkast. Elke plaat heeft z’n eigen verhaal en vaak weet hij ook nog waar en welk gevoel hem bekroop toen de naald voor het eerst het vinyl beroerde.

Adrianus kan ook nu bijna vierentwintig uur na het overlijden van Lou Reed geen favoriet nummer benoemen. Het is meer een DNA kwestie. Reed zat onderhuids en je vraagt tenslotte ook niet aan iemand wat zijn favoriete lichaamsdeel is.

Vandaag bij het ochtendgloren schoof Adrianus, die inmiddels bijna een maand @t Work is, het iconische album New York in de CD-speler van zijn auto. De eerste tonen van Halloween Parade maakten zijn ogen vochtig wanneer hij zich realiseerde dat Allerzielen aanstaande is.

Luisterend ziet Adrianus in gedachten weer hoe Lou Reed in 2003, wankel ter been, de zaal aan ’t Spui binnen schuifelde. Reed was oud geworden maar nog altijd messcherp in zijn dictie gaf hij de verlangende zaal niet waar het voor kwam. Lou Reed zou poëzie voordragen. Degene die voor iets anders kwam kon hij missen als kiespijn. Eigenzinnig en wars van iedere trend volgde hij zijn eigen weg die gisteren zijn finale doel bereikte.

 

It's a different feeling that I have today


Especially when I know you've gone away

This Halloween is something to be sure

Especially to be here without you

In the back of my mind I was afraid it might be true


In the back of my mind I was afraid that they meant you

The Halloween Parade


At the Halloween parade

At the Halloween parade 


See you next year, at the Halloween parade

 

(© Halloween Parade, taken from the album New York)

‘De Eindlijst’

 

Apros, Focus On Sales, Toplocal, FGB Facilty Professionals, LTP, Brand New Sales, KPMG, Michael Page, Graaf Enzo, YER, Maandag, Compagnon, Salesprofs, Compagnon, Arrange Recruitment, Sportief Solliciteren, SITA, Berendsen, Oil & Vinegar, BP, Shell, EkoPlaza, Estafette, Covedien Medical, Asito, Facilicom, Hacousto, D.E., RAET, NCOI, Bakkerij van Maanen, Lekker Brood Den Haag, Credit Services, Alliance Healtcare, WP Haton, Polyplastics, Van Duijnen Koffieconcepten, DSV, Spa Nederland, Nestlé, Mars, AC Nielsen, Délifrance, Music On Vinyl, Aegon, Engel Foreign Food, Quizini, Terre des Hommes, Rode Kruis, Office Depot, Securitas, G4S, ISS, ISEC, Food Fruit Rotterdam, NSA, Initial, FairTrade, AdHoc, HP, Just Nuts, T-Mobile, Nikon, RA Company, Bever, VLI Herock, Samsung,, Batenborch, Vegetarische Slager, SAFARM, EP Leidsche Koffie, Stokke, Tence, Trius, Inology, GlaxoSmithKline, Meovista-Zoover, i-Sence, Storm, Damco, AQ Services, de Telefoongids, i-Basis, L’Oreal, AkzoNobel, Royaan, Emprof, Cargill, Lennox, Nike, Saucony, Asics, Newell Rubbermaid, King, Maritiem Insurance, Apple, WestlandInfra, DHL, DPD, TNT Express, KraftFoods, Ceva Logistics, Heemskerk, K3, Esprit Telecom, Johnson Diversey, ADP, Luba, Informat, Bouwkennis, Fullmark, Barloworld, Sport2000, Groenteboer Nootdorp, Oxfam Novib, Bakker Magnetics, Schlumberger, PostNL, Flevum Forum Network, Salesmagazine, Cendris, Experian, Priva, CleanLeaseFortex, Vodafone, DIY, Canon, Distrivers, De Kuyper, G.Snel, Emerson, ConoKaas, Panasonic, Eneco, Essent, The Bolton Group, Schulpen Schuim, Activin Wine Group, Nutricia, Capespan, Elsevier, SDU uitgeverijen, De Persgroep, Eltink Projectmeubilering, De Graaf kasten, CWS, Pijacker Diepvriesproducten, Peak IT, VSM, MBC Telecom, SCA, Shimano, AmmiZorg, BedsOnline, Gaming Support, DSM, Neopost, World Forum Den Haag, Reed Elsevier, ThiemensMeulenhoff, Selecta Koffie, Florence, IBN Facilitair, Renault AutoHaag, Siemens, CSM Bakkery Supplies, Dockbite, Tango, SCC, Makro, SIOEN, Ecover, Autoscout, Ziggo,Trends ICT, FjallRaven, Martin Kok, Grolsch, AgroEnergy, SB-Groep, WilkensVertaalbureau, Tele2, IntoTelecom, Jobpurtunity, Impressive Green Apple, Avis, Middin, Lavans, McGregor, STILL, Kikkerland, Solide, Euphony, Company Webcast, Samskip, Nespresso, Heineken, BLOOM flowers, Deac cafema, PPG, WarChild, AAFM, Rotterdamse Haven, Rockwool, Bier & Co, Deli XL, OIS, EW Facilty Services, Mascot, Vynckier, Quest, Stroevelaar & Partners, Smart & Co, Draka, IQF Fruit & Vegatables, Buitenman, Hago, Le Grand Marchand, TV West, Haags Werk Bedrijf, La Place, StarCuisine, Heleen Valstar, VNU, Trittel, WGSP, Lutgo, Bolsius, D&B facility groep, Menken van den Assem Food, De Witte Lattaer, Delftech, KonicaMinolta, WoonzorgCentra Haaglanden, Bruynzeel, Maptrace, BOSE, Portakabin, De Lotto, LiL.nl, DirectMinds, Fruitcompany, SpotPeople, Bakkerij W. de Graaf, Kamphorst W&S, Wouters Adviesgroep, BelAir Hotel, Randstad, Ajax, Sligro, NDT, Consumentbond, Medler Toledo, HEEL Biologische geneesmiddelen, Total, Bergbanket, Clublife, Logitics Today, Eosta, Continu, Sorgente, CSU, Xindao, Avery Dennison, Teleperformance, Monsanto, Van Uden Logistiek, Telecom Harderwijk, SBS, Gerechtsdeurwaarder, Cosun Bio Products, Lyreco, Trigion, TeamWerk, Accor Hotels, Bartec!

Deze sollicitaties waren nodig om na 49 gesprekken bij het doel aan te komen: een baan! Eentje waar ik gelukkig, vanaf maandag, weer eens stevig m’n schouders onder kan zetten. Dat Adrianus hier blij mee is is een understatement. Zo kan hij eindelijk een punt zetten. Via deze digitale weg wil Adrianus een ieder bedanken voor een kleine twee jaar morele support en soms liederlijke of ronduit sympathieke reacties op zijn hersenspinsels. 

Adrianus @t Work 

‘Hoe Adrianus opgeteld aan een baan kwam: de cijfers & de feiten’

                                                                                            

Nadat Adrianus met veel genoegen de Algemene Beschouwingen heeft aanschouwd krijgt hij, daags na het goede nieuws omtrent zijn nieuw emplooi, ook last van politieke oprispingen en de behoefte om evenals de heren op het Haagse pluche met wat cijfers en feiten te strooien. Adrianus overweegt geen aanschaf van een gevechtstoestel en hij hoeft ook geen zes miljard te bezuinigen. Hij zal in november, door van z’n eerste salaris een aantal kleine uitgaven te doen, zijn bescheiden bijdrage leveren om de economie weer vlot te trekken. Een knappe das, een mooi bijpassend overhemd en een paar frisse vederlichte wedstrijdschoenen waar hij zijn oog een jaar geleden op had laten vallen komen het eerst in zijn gedachten op. Een kinderhand is snel gevuld, zo ook die van Adrianus.

Nog los van het aantal vaak oeverloze gesprekken met recruiters die zich regelmatig opwierpen als onnodige hordes tussen baan en arbeidsmarkt heeft Adrianus in 19 maanden tijd meer dan drieduizend vacaturesites bezocht.  Volgens een conservatieve schatting las en scande hij zo’n slordige tienduizend vacatures op de aansluiting die deze zouden kunnen hebben met zijn profiel.

Logistiek, moest het al tot een eerste kennismaking komen, was het niet altijd eenvoudig om vervoer te regelen. Gelukkig kon Adrianus bouwen op een vaste kleine groep vertrouwelingen die hem zonder probleem hun heilige koe toevertrouwde zodat deze Adrianus kon brengen naar de plaats van handeling. Maja, Freek, Jan-Willem, Annet en Arie gingen soms zelfs fietsend er op uit om zo Adrianus in staat te stellen zijn sollicitatie-evangelie te verkondigen in de hoop een vatbare ziel te treffen. Negenenveertig keer mocht Adrianus gesoigneerd en geschoren er op uittrekken om de degens te kruisen met zijn gesprekspartners met als doel het verwerven van: nieuw elan, een job, een baan en ja wie weet misschien wel dé baan.

Hij is er altijd -soms was dit best moeilijk- in blijven geloven dat hij één keer trefzeker zou zijn. Mislukte het alsnog dan hield hij er in ieder geval, zo bedacht hij  zich dan vaak achteraf, een prima blog aan over. In drieëntachtig krabbels heb ik jullie laten meelezen en soms laten voelen hoe en waar een afwijzing pijn deed als die kwam. Er waren 324 sollicitaties voor nodig even zoveel mails en een paar handen vol met telefoongesprekken om uit te komen bij het verlossende bericht dat kwam op vrijdagochtend 27 september.

Om mee af te sluiten zou je van Adrianus een sneer verwachten naar degene die hem na twee en soms zelf na drie gesprekken alsnog afwezen en hem afwimpelde omkleedt met niet zelden bedenkelijke argumenten. Wrevel en misnoegen kunnen nu hopelijk plaatsmaken voor andere zaken. Omdat nu eenmaal in een klein hoekje het grootste geluk schuilt moest ik aan het eind van het jaar maar ‘ns proberen een staatslot te kopen met als eindcijfer: quarante-neuf. Wie weet wat dat brengt?

Adrianus @t Work!

‘De Wolf’

 
Onheilszwanger besloot Adrianus niet langer af te wachten en dus pakte hij zelf de telefoon.

Adrianus voelde zich als ‘Monsieur Teste’ na een ritje in de zweefmolen terwijl hij één voor één licht trillend de toetsen indrukte. Het affiche uit de campagne van Frau Merkel had hem afgelopen week een zekere moed gegeven. ‘Sichere Arbeit’, zo kopte het verkiezingspamflet. Nu moet het hém ook lukken. De telefoon ging een paar keer over en werd vervolgens opgenomen.

“Je test resultaten zagen er prima uit en daar moet je zelf volgens mij ook zeer tevreden mee zijn Adrianus”, zo klonk het aan de andere kant van de lijn. “We willen je graag een contract aanbieden dus laten we hieromtrent volgende week bellen om één en ander definitief te maken”. Adrianus kon zijn oren niet geloven!

Een orgastisch slotakkoord, nadat onlangs journalist Donald Suidman in de Volkskrant nog betoogde dat werkloosheid de 45-plusser louter kansen zou bieden.

Had hij dan toch gelijk. Nee.

In zijn boek 'Je tweede carrière' wenst hij zelfs alle veertigers toe dat ze hun baan kwijtraken zodat ze hun talent kunnen ontdekken. Ja, ja. Mensen, zoals Adrianus, zouden geen baan voor het leven moeten ambiëren maar veel meer op zoek moeten gaan naar werk dat bevrediging geeft. Het heft in handen nemen en zelf de stuurman zijn over je eigen leven. Nu dat is iets dat Adrianus de afgelopen negentien maanden naar zijn bescheiden opvatting wel gedaan had.

Suidman gaat aan een hoop dingen voorbij en bevestigt hiermee, zonder dit zichzelf te realiseren, een aantal hardnekkige vooroordelen die er al bestonden omtrent 45-plussers en zij in de leeftijdscategorie hierboven. Inflexibele starre krachten die het liefst bivakkeren in de schaduw van de schijnzekerheid van een vaste aanstelling.

Op zoek naar die bevrediging waar Suidman op doelt heeft Adrianus zelfs overwogen te opperen bij zijn gesprekspartners dat hij met pensioen zou gaan. Dit als ultieme tactiek om zo net als in de wereld van de filmische kunsten werk af te dwingen. Weer terug in zijn bescheiden kosmos realiseerde Adrianus zich dat dit waarschijnlijk alleen bij Jack Nicholson c.s. vruchten afwerpt en niet voor de mindere commerciële goden.

Gemotiveerder dan ooit en zo scherp als een mes kan Adrianus alleen maar besluiten met de meest eenvoudige samenvatting denkbaar: Missie geslaagd.

De vraag of deze blog, als een stichtelijk nawoord of een ironisch uitroepteken moet worden opgevat, zal altijd in de lucht blijven hangen. Voor Adrianus was het in ieder geval bittere noodzaak om zaken te benoemen en van zich af te schrijven! Adrianus cri de coeur kreeg gelukkig veel bijval en de ‘krabbels’ gaan in een andere dimensie een eigen leven leiden.

Adrianus is vanaf volgende week daadwerkelijk ‘@tWork’

Nu kan hij zich gaan laven aan lijstjes van zaken die hij nog wil doen in de tijd die hem nog rest. Hij kan weer ‘ontspannen’ lezen en luisteren naar muziek en zich samen met zoonlief storten in de virtuele nutteloze wereld van Grand Theft Auto V.

Kortom: Nog genoeg zinnigs en onzinnigs te doen!

‘I'm never gonna work another day in my life‘

Dit magnumopus van de band Monster Magnet zal moeten worden teruggebracht tot weekend proporties.

En da's maar goed ook!

Adrianus @t Work

'Assessment naweeën'

 
Wanneer Adrianus het leven niet beschouwt als een probleem om op te lossen, maar als een realiteit om te ervaren, dan heeft hij ontegenzeggelijk zijn portie realiteit wel gehad! De gedachte aan de terugkoppeling van het assessment, die hij aanstaande maandag gaat krijgen, en vooral de conclusie die zijn toekomstige werkgever eraan gaat verbinden maken Adrianus onrustig. Ook leveren zij zonder al te veel moeite hetzelfde lamgeslagen gevoel op als dat na een flinke schrobbering.

Flarden van de feedback, die hij aan het eind de testdag kreeg, spelen een soort van ongevraagde memory met z’n brein. Waarbij het bijna onmogelijk is deze niet te afficheren of van een ander oordeel te voorzien. Eén van die opmerkingen was die waarin de psychologe van dienst aangaf dat het achterblijven van Adrianus zijn interpretatiekwaliteiten van abstracte zaken niet iets was waar hij zich druk over hoefde te maken. "Je praat in jouw rol nu eenmaal niet met wiskundigen of professoren, dus ben ik van mening dat jouw toekomstige werkgever hier ook weinig gewicht aan zal toekennen".

Hoe moet Adrianus dit dan duiden? Het is hem namelijk nog nooit gevraagd, tijdens de vele commerciële contacten, of hij kenmerken kon detecteren binnen een reeks figuren en desgevraagd kon aangeven welk figuurtje het beste hierop aansloot alvorens de klant het gesprek met Adrianus zou voortzetten! Waarom zou je iemand op een bepaald inzicht testen als je blijk geeft in je kwalitatieve terugkoppeling er zo over te denken als mijn tafeldame klaarblijkelijk deed?

Het blijft toch zo'n beetje hetzelfde als een banketbakker vragen een stukje muur te metselen om vervolgens te constateren dat hij dit niet zo goed kan en daarna te besluiten dat dit niet zo verwonderlijk is omdat hij nu eenmaal prettiger werkt met deeg dan met specie! Het is om volslagen krankzinnig van te worden, helemaal wanneer Adrianus zich realiseert dat een assessment als een ongewenst verlengstuk wordt ingezet om iets bevestigd te krijgen dat uit twee stevige sollicitatiegesprekken reeds was gebleken.

Wat zegt dit over de oordeelsvorming van zijn gesprekspartners? Of moet Adrianus de rituelen-testdans meer zien als een politieke rite die wordt ingezet om, naast het minimaliseren van zogenaamd afbreukrisico, te kunnen zwaaien met een rapportje. Waarbij, de tussen de regels door, de indekkende toon vanzelfsprekend is dat zij, in het kader van oeverloze zorgvuldigheid, zelfs Adrianus nog een assessment hadden laten doen. Mocht het dan dus toch mis gaan dan kan men in ieder geval terugvallen op een nauwgezette selectieprocedure. Zo wil de HR-mythe.

Zijn opgebouwde krediet in de vorm van referenties, zijn kwaliteiten en arbeidsverleden lijken er plotsklaps niet meer toe te doen. Alhoewel dit niet meer dan een schrammetje zal veroorzaken op zijn toch al dikke huid, is het ook wel enigszins zorgelijk dat dingen blijkbaar zo gaan en dat iedereen dit volstrekt normaal lijkt te vinden.

Adrianus @t Work!

‘Adrianus vs. Geronimo’


Tijdens het zappen kwam hij iets interessant tegen. Het ging over het leven van de laatste Apaches indianenleider: ‘Geronimo’. Geen ordinaire Quechua uit de Andes, maar een held die het tegen het vijfduizend man tellende leger van Generaal Crook opnam om uitsterven van zijn volk tegen te gaan. Geronimo zou uiteindelijk in ballingschap eindigen als souvenirverkoper en sterven na een val van zijn paard.

Geïnspireerd door de heldhaftige strijdlust van deze krijger ging Adrianus opzoek naar heden ten daagse equivalenten van pijl en boog, vredespijp en tomahawk om zo de strijd aan te gaan met de test en zichzelf.

Gewapend met een aantal 100% natuurlijke energierepen met Ginseng en zeewier en een ‘toverdrank’ van Rabenhorst  ging hij op pad. Het laatste goedje herbergde maar liefst acht vitamines en zou ook de concentratie op belangrijke wijze ondersteunen. Op deze manier zouden het rollenspel en de intelligentietest, opgevolgd door het numeriek redeneren en het ontrafelen van syllogismen geolied verlopen. Tenminste als alles wat Adrianus wenselijk achtte ook zou geschieden.

Het assessment ontvouwde zich verder en zo werden ook het interview door de psychologe en de andere capaciteitentesten afgerond. Bij het onderdeel abstracte figuren weet Adrianus zich uitgedaagd omdat hier nu eenmaal niet zijn kracht ligt. Na deze duizelingwekkende sessie met rondjes, streepjes, driehoekjes, stippellijntjes en wat dies meer zij kon er eindelijk een punt worden gezet achter een lange vermoeiende dag.

Over precies een week hoopt hij positieve terugkoppeling te krijgen. Teruglopend naar het centraal station van Rotterdam wordt Adrianus het nieuwe  aangezicht van de stationshal gewaar dat, met een beetje goede wil, op een grote paperclip van gefelst RVS  lijkt dat door en reusachtig peuter in een op z’n kop liggende hoofdletter V is gebogen.

Zijn aanwezigheid in de Maasstad deed Adrianus onwillekeurig terugdenken aan het verhaal ‘Operatie Stonehenge’ van Jules Deelder. Hierin vormt de sterk hallucinerende hoestsiroop Romilar de rode draad waarvan Deelder, overigens in tabletvorm, de gehele inhoud tot zich had genomen.

Was Adrianus dan toch iets vergeten vandaag?

 

Adrianus @t Work!

 

‘Test’

                                                                                                     

Waar één op de tien werkzoekenden bij onze oosterburen op zoek is naar een zogenaamde ‘Nebenjob’,  om zo naast hun normale baan extra inkomsten te vergaren, die zo weer hun weg vinden naar een vegetarische Bratwurst, al dan niet verpakt in een Kaiserbrötchen van ambachtelijke bakkerij Weichardt in Berlijn, is Adrianus nog steeds op zoek naar die ene baan.

Over een baan ernaast heeft hij nog niet na durven denken en dat is maar goed ook! Alhoewel het natuurlijk welgemeend tragisch blijft dat jonge Duitsers klaarblijkelijk in hun overlevingsdrang genoodzaakt zijn, ‘to work two jobs’, dit geheel naar Amerikaans model.

Gelukkig weet Adrianus sinds vanmiddag dat hij inderdaad aanstaande maandag zich door de testmangel mag laten halen ter meerdere eer en glorie en bevestiging van het überfitte beeld dat hij in twee gesprekken al had achtergelaten. Denk nu niet dat Adrianus ook maar even denkt dat hij de buit al binnen heeft, of zaken anderszins onderschat. Niets van dat alles! Tot de tanden toe gewapend met vooral zichzelf zal hij zich laven aan alle testjes, toetsjes, rollenspelen en andere psychologische haarkloverij.

Wat kon hij beter doen dan vandaag een bevriend recruiter en voormalig opperhoofd te bellen, voor advies aangaande de interpretatie van een tool, die hij zelf ook niet zelden aan zijn klanten adviseert: het assessment.

Nuttige tips vonden een gretig kladblok waarop E. besloot met de woorden: “dat het deze keer ging lukken en dat ik gewoon mezelf moest blijven en zeker geen resultaten moest trachten te beïnvloeden”. Wat hij mij echter sterk ontraadde, om tijdens het entre-deux met de psycholoog, op te biechten dat kleine Adrianus in zijn jeugdjaren het konijn van de buren zou hebben verkracht.

Samenvattend: “je kan dit, dus gecontroleerd een reddingssloepje uitgooien en binnentrekken die ‘buit’!” 

Adrianus at Work!

'Tweede gesprek'

 

Elke ochtend worstelt Adrianus zich als een hyperactieve Norit-tablet door de niet aflatende diarree aan vacatures die in zijn inbox zijn geland op zoek naar vastigheid. Zo blijft hij, ondanks zijn tweede gesprek van gisteren in de zeevrachtlogistiek, alert op mogelijkheden die vergezeld met de juiste motivatie en dito toon tot iets moois zouden kunnen leiden. Een vergezicht in de voltooid verleden toekomende tijd of misschien volgende week de nieuwe realiteit, wie zal ’t zeggen?

Het gesprek gistermiddag in Hoek van Holland verliep soepel en uiteindelijk ontspannen. Hij had immers zijn vaders gelukslepeltje bij zich dus wat kon er mis gaan! Adrianus zijn tafelheren vroegen wat hij zelf terugkijkend vond van het eerste gesprek en van de functie inhoudelijk zoals deze in het vooruitzicht lag. De antwoorden waren simpel en oprecht: ik had ‘r zin an!

In de resterende minuten van het overigens maar redelijk korte gesprek had Adrianus nog de gelegenheid om vragen te stellen. Gelukkig had hij zich verdiept in een en ander en kon hij hierdoor functie-inhoudelijke vragen mixen met brancheactualiteit.

Het was hem namelijk opgevallen dat de concurrentie van de partij waar hij mee sprak met een ander tarief rekent wanneer het gaat om het doorberekenen van de stijgende brandstofprijzen. Bunker –de olie waar zeeschepen op varen– moet minder zwavelhoudend zijn dan in het verleden en dit heeft gevolgen voor de prijs die uiteindelijk de klant betaalt.

Verder kon de vraag natuurlijk niet uitblijven wat zij Adrianus zouden adviseren te doen in de eerste drie maanden aan boord? Kortom: een dynamisch afwisselend gesprek. Met diepgang waar uit de antwoorden in ieder geval geconcludeerd kon worden dat de wereld van de zeevracht een zeer dynamische is, waar milieurestricties en de opmars van het vervoer over het spoor, partijen dwingen na te denken over geïntegreerde oplossingen die aansluiten bij behoeften van klant en industrie.

Afrondend gaven beide heren aan dat zij een nóg beter beeld van mij hadden gekregen en dat ik deze week nog zou horen of ik dé man zou zijn om de vacante plek in te vullen. De slotvraag was of hij bang was voor een psychologische test? 

Nee hoor, kom maar op!

Adrianus at Work!

‘Zitvlees vs. Poepvlees’

 

Bleken we ineens naast het aloude bekende ‘zitvlees’ ook ‘poepvlees’ te hebben. Het is Adrianus niet gegeven stil te zitten en zeker niet langdurig. Van faeces als eetbare variant binnen de maaltijd heeft hij als veganist gelukkig geen hinder.

Veel belangrijker is dat er onder het motto ‘broadcast your talent’ bij het radiostation Werken-FM het innovatieve initiatief is ontstaan om  letterlijk zendtijd te vragen, waarbinnen een werkzoekende en zijn cv onder de aandacht worden gebracht van werkgevend Nederland.

Wellicht dat een heus radio-interview het werktechnische ei van Columbus zou kunnen betekenen voor Adrianus. Jezelf binnenstebuiten keren ter faveure van enig emplooi zou, samen met het netwerken, sowieso een Olympische discipline dienen te worden.

Voor vandaag stond er een gesprek met een recruiter op de agenda voor een salesfunctie op niveau in koffieconcepten. Het zwarte goud voerde Adrianus zo naar  Hilversum. Ontspannen en zonder dissonant verliep het gesprek verder volgens plan. Na drie kwartier gaf zijn gesprekspartner echter ten beste dat hij dacht dat Adrianus binnen deze organisatie niet gelukkig zou worden. Wat na nader gevraagde toelichting werd aangevuld met de opmerking dat Adrianus voor deze functie overgekwalificeerd zou zijn.

Waar zat in deze de mismatch precies? Het betrof hier namelijk een zogenaamde ‘sleutelpositie’ op landelijk niveau wist Adrianus zich uit de telefonische toelichting te herinneren. Naast teveel bagage bleek er nog een omissie. Hij was niet “van-de-straat”. Verstond Adrianus het nu goed? Deze zogenaamde sleutelpositie bleek blijkbaar aan inflatie onderhevig te zijn. Blijkbaar was, zonder dat hij hiervan in kennis was gesteld, de attitude van de gemiddelde keukenverkoper een unieke persoonlijke propositie geworden waar het klaarblijkelijk goed koffie mee drinken is.

Adrianus was stupéfait. Afrondend werd het horloge geraadpleegd; de tijd zat erop en uit beleefdheid werd gemeld dat we contact zouden houden mochten er andere ontwikkelingen zijn bij één van zijn klanten.

Adrianus was weer veel wijzer geworden. Hij was niet genoeg van-de-straat maar ging toch zijns weegs waar hij het trottoir beroerend helaas moest concluderen dat hij van een ochtendje museum wellicht meer had opgestoken!

Adrianus @t Work!

‘Zeevracht-viking’

 

Wie kent het liedje nog van die reclame van North Sea Ferries uit de jaren tachtig?  Drie grappig getekende mannetjes die op een Schots deuntje "Ferries" rijmen. Alhoewel deze ferry maatschappij niet de enige was die overtochten aanbood naar Schotland, Engeland of Wales heeft het reclamedeuntje zich in het brein van Adrianus genesteld naast andere warme jeugdherinneringen.

Schotland, Schotland

denk niet dat het ver is

rijdt je auto maar aan boord

van de North Sea Ferries,

Ferry Goohood.

 

Grappig hoe deze melodietjes plots weer op een hele andere manier actueel kunnen worden. Hij betrapte zich erop het liedje te neuriën toen hij vorige week vanuit Hoek van Holland terug reed. Vandaag toen het goede nieuws kwam en daarmee een tweede gesprek een feit was vond Adrianus het een zeer geschikt moment om dit positieve nieuws te laten vergezellen door de volledige strofen van dit onschuldige reclamedeuntje uit te pluizen. Ondanks het sterk wervende en speelse karakter van deze commerciële rijmelarij bestaat North Sea Ferries in deze hoedanigheid niet meer en is opgegaan in P&O.

Vroeger had kleine Adrianus al vaker met zijn ouders een overtocht gemaakt iets wat hij later als puber nog ’ns over deed met een van zijn beste vrienden. Waarbij komt dat hij jaren later een fervent ferry-gebruiker zou worden doordat Adrianus zijn zus in Schotland ging wonen.

Eigenlijk kan hij niet wachten tot het zo ver is en Adrianus wederom voor een tweede gesprek het toneel op mag. Een fase verder denken, aan een mogelijke baan waarin hij weer heerlijk met klanten en zeevracht in de weer kan, memoreert een andere herkenningstune: Wickie de Viking. Wanneer het nu eindelijk eens crescendo loopt belooft Adrianus bij deze plechtig met zo’n kek Noormannen helmpje op de foto te gaan om de baan op een zeewaardige manier luister bij te zetten! 

Hee hee Wickie, hee Wickie hee

Angst voor de wolf maak hem niet blij

en dan die stormen nog erbij

maar wolven hier en stormen daar,

hij is niet bang voor het gevaar!!

Adrianus @t Work!